Equiday, trailerladen for the horse

Equiday, trailerladen for the horse

Equiday, een feest voor mens en paard

Het is 11.15 op zaterdagochtend als ik het prachtige paard Gjinny voor het eerst in handen heb. Gjinny is bang voor trailers en dat is precies de reden dat ze op Equiday Extra is. Vanmorgen is ze creatief geladen door haar eigenaresse Malissa zodat ze in ieder geval op Equiday kon komen. Gjinny heeft in haar leven veel te veel mee gemaakt. Nu is ze gelukkig bij Malissa. Malissa is gek op haar en wil er alles aan doen om Gjinny een goed leven te geven. Dat betekent o.a. een leven zonder trailerlaadangsten.

Ik wil een demo geven met een onbekend paard. Ik wil aan de bezoekers van Equiday laten zien hoe je trailerladen aan kan pakken vanaf het begin. Hoe je een paard kan helpen meer vertrouwen te krijgen. Vooral vertrouwen in zichzelf en niet alleen vertrouwen in de leider. Want laten we eerlijk zijn, een paard staat doorgaans alleen in de trailer en niet met iemand anders erbij. Dus hebben we liever een paard dat zelfvertrouwen heeft dan een paard dat zich alleen veilig voelt met zijn mens er bij.

Gjinny is in één woord geweldig. Ze wil alles doen wat ik vraag. Ze heeft zoals ik dat noem heel erg veel try. Ze wil constant blijven proberen het goede te doen. Echt bewonderingswaardig. Als Gjinny te veel druk ervaart dan sluit ze zich af. Of beter gezegd, dan sluit ze de verbinding met mij af. Zonder verbinding is er geen communicatie. Zelfbescherming noem ik dat. Gjinny zegt, tot hier en niet verder.

Mijn demonstratie bestaat uit balanceren tussen motiveren en wachten. Aan de ene kant zeg ik tegen Gjinny, dit kun jij, dat weet ik zeker en aan de andere kant heb ik geduld. Ik wacht tot Gjinny zelf de weg vindt. Zelf genoeg vertrouwen heeft om verder te gaan. Alles wat ik zie gebeuren leg ik uit aan de bezoekers van de demonstratie.

De klep van mijn trailer heeft 6 dwarslatjes. Die latjes gebruik ik om de progressie te meten. Eerst kan Gjinny alleen met haar voorvoeten op het onderste deel van de klep staan. Daarna staat Gjinny met haar voeten tussen het eerste en het tweede latje. Langzaamaan komen we verder en verder.

Als we 50 minuten bezig zijn staat Gjinny inmiddels met haar hoofd in de trailer. Met haar voorvoeten helemaal boven aan op de klep en met haar achtervoeten heel dicht bij de klep. Ze zou er bijna op gaan staan. 50 minuten en het hoofd is al in de trailer. Hoe geweldig is dat?!

Mensen hebben constant problemen met trailerladen en spenderen uren aan het niet kunnen laden van hun paard. Maar investeren in trailerladen, door te oefenen of les te nemen, dat doet bijna niemand. Dus waar de demonstratie wellicht niet op lijkt te schieten, ben ik juist hartstikke dankbaar met de enorme progressie die Gjinny maakt. Een paard dat mij nog nooit gezien heeft en heel bang is voor trailers, in een grote lawaaiige hal vol met mensen en honden, , staat binnen 50 minuten met bijna haar hele lijf op de klep en met haar hoofd al in de trailer. Hoe knap is dat!

Ik zoek een goed moment om af te sluiten. Dat moment geeft Gjinny mij door met haar achterbenen tegen de klep aan te tikken. De eerste poging om met haar achterbenen überhaupt op de klep te komen. Ik leid Gjinny weg bij de klep. Ik loop langs de bezoekers en zeg: Equiday, do it for the horse, not for the Roos. Ik zie mensen kijken, ze begrijpen dat en wat ben ik daar dankbaar voor.

De hele demonstratie is er mentale verbinding geweest met Gjinny. Wellicht had ik haar in de trailer kunnen krijgen als ik meer druk had gezet. Ja, vast wel, maar wat had ik dan eigenlijk gehad? Een paard in de trailer? Ja het lichaam van het paard in de trailer maar niet zijn gedachtes en zijn gevoelens. Dan was Gjinny in de trailer gegaan zonder verbinding. Dan had het er voor een demonstratie spectaculairder uit gezien maar zou ik Gjinny in de steek gelaten hebben. Dan zou het om showmanship gegaan zijn en daar houd ik toevallig niet van! Ik wil het For the Horse doen.

Blij en dankbaar geef ik Gjinny terug aan Malissa en haal een lekker biologisch patatje en ga terug naar mijn standje. Al snel komen de eerste mensen bij me. “Roos, wat was het mooi om te zien, de verbinding, de try van Gjinny die zo graag wilde, wat was het mooi.” Mijn hart zwelt van trots. Dat is wat ik wilde laten zien, verbinding, rust, try. Geen dwang of stoere dingen. Dit is mijn Do it for the horse.

Halverwege de middag staat Malissa bij me aan mijn standje. Ze vraagt of ik wil helpen Gjinny in de trailer te zetten zodat ze naar huis kunnen. Dat wil ik graag! Dat Gjinny op Equiday is gekomen is mijn verantwoordelijkheid en die verantwoordelijkheid neem ik graag serieus door Gjinny ook te helpen goed naar huis te komen.

De omstandigheden buiten blijken heel anders dan in de ring. Er lopen paarden rond en Gjinny is onrustiger dan bij de demonstratie. Ik analyseer de situatie en denk, Gjinny is het meest gebaat bij snel, effectief en eerlijk laden. Hoe sneller hoe beter maar wel op een manier die klopt. Ik vraag Gjinny een stap naar voren te zetten en dat doet ze. Ik haal onmiddellijk de druk van de leadrope af en beloon de stap met een snoepje. Als Gjinny haar best doen naar voren te gaan dan ben ik rustig. Als Gjinny naar achteren wil lopen dan gedraag ik me een beetje druk en onrustig. De bedoeling is dat Gjinny bedenkt dat ik rustig blijf als zij mee werkt.

De snoepjes, het consequente gedrag en de rust versus de onrust werken uitstekend. 30 minuten later staat Gjinny rustig in de trailer. Lekker naar huis en nadenken over alles wat er gebeurd is. Als ik terug kom bij mijn standje zijn er weer veel mensen met vragen die ik maar al te graag beantwoord. Wat vind ik het ontzettend fijn om mensen te kunnen helpen.

Als ik ’s-avonds thuis mijn laptop open sla, zie ik op internet een reactie van een mevrouw die mijn demonstratie teleurstellend vond want ik had het paard de trailer niet in gekregen. Ik dacht en dat is nou precies het probleem; mensen verwachten dat paarden een trailer in gaat, zonder na te denken over de omstandigheden. Was het leuk geweest als Gjinny de trailer was ingegaan? Ja natuurlijk!

Maar de trailer in gaan is het doel niet. Het doel is met behoud van verbinding voor je paard zorgen. Alleen dat van je paard verwachten wat hij op dat moment mentaal en emotioneel aan kan. Stap voor stap zorgen dat de trailer een comfortzone wordt voor je paard. Als het paard er klaar voor is, loopt hij er echt in. Als je je paard de tijdsduur van het trailerladen laat bepalen in plaats van je horloge dan kun je oprecht zeggen: Ik DO IT FOR THE HORSE.

Reageren is niet mogelijk.