Trailerladen met respect voor het paard.

Trailerladen met respect voor het paard.

Het is dinsdag als mijn telefoon gaat. Hallo Roos met Zohra, ik ga aanstaande zondag naar een clinic bij Featherlight Horsemanship maar mijn paard Marron, gaat niet op de trailer, kun jij helpen?

Aanstaande zondag? Oh, nou dat geeft geen tijd meer om te oefenen hè. Hoe laat begint de cursus en hoe ver is het rijden? Nou Roos, de cursus begint om 08.30 uur en het is 85 kilometer rijden. Ik schiet in de lach, want dat gaat hem natuurlijk niet worden. Ik vraag Zohra of ze misschien zaterdag al terecht kan bij Featherlight zodat ik zaterdagmiddag in alle rust kan gaan laden i.p.v. zondagochtend veel te vroeg 😊. Featherlight vindt het goed en aldus rijd ik zaterdag naar Marron en Zohra toe.

Zohra blijkt een super vriendelijke vrouw met oog voor de behoeftes van haar paard. Marron blijkt een zeer vriendelijk 4 jarig paard dat soms ook oog heeft voor mij maar eigenlijk maar wat graag om zich heen kijkt. Ik heb er wel vertrouwen in.

Ik vraag Marron van rechts naar links over de klep te lopen. Bij de eerste vraag, geeft hij meteen antwoord met zijn voorbenen en gaat zo op de klep staan. Ik help hem achteruit de klep weer af en vraag nog een keer of hij over de klep kan lopen. En warempel, hij loopt zo over de klep. Wat ik in de eerste 2 minuten van deze trailerlaadsessie geleerd heb, is dat Marron graag meewerkt, nieuwsgierig is en niet zo’n beste coördinatie heeft want zijn benen vliegen, net als zijn gedachtes, alle kanten op. De kunst zal zijn om zijn ‘mind’ te vangen zodat zijn coördinatie ook beter wordt.

Vervolgens vraag Marron van links naar rechts over de klep te lopen. Dat doet hij super braaf. Eén ding valt echter op, zijn linker achterbeen heeft de klep niet geraakt. Die heeft hij er behendig overheen getild. Ik leg aan Zohra uit wat ik gezien heb en dat ik de vraag net zo lang blijf stellen tot alle vier de benen over de klep zijn geweest. Want als ik dit detail nu laat zitten dan krijg ik daar later last van. Meteen doet Marron wat ik vraag en kunnen we gaan beginnen aan het laden.

Mijn vraag, Marron, kun je op de trailerklep lopen wordt beantwoord met 2 voorbenen op de klep en de achterbenen naast de klep. Hij staat nogal scheef zogezegd. Dat blijft hij heel erg consequent doen. Dat is fijn voor mij want als hij consequent hetzelfde doet dan kan ik consequent hetzelfde patroon herhalen. En daar houden paarden van, patronen.

Ik leg Marron uit dat hij even gras mag eten zodra hij progressie geboekt heeft. Dat je best doen altijd beloond wordt door ontspanning en niet door nog meer vragen. Dat vindt Marron een goed idee. Hij zet zijn voorvoeten op de klep en zijn achtervoeten er recht achter. Super paard, eet maar grasjes.

Dit patroon gebruik ik de hele trailerlaadsessie. Als Marron progressie boekt, mag hij gras eten. Omdat Marron zo bereidwillig is en graag zijn best doet, is het aantrekkelijk om steeds meer te vragen maar dat wil ik nou juist niet. Ik gun hem de rust die hij zo nodig heeft. Ik wil een rustiger hoofd en niet een nog drukker hoofd.

Marron doet het geweldig en komt steeds een beetje verder. Eerst twee voeten op de klep en weer gras eten, dan 3 voeten op de klep en weer gras eten, dan 4 voeten op de klep en weer gras eten. Nadat we zo’n 3 kwartier bezig zijn, loopt Marron voor het eerst helemaal de trailer in. Alle 4 de voeten staan er keurig in.

Als Marron er genoeg van heeft, besluit hij de trailer weer uit te komen. Dat gaat op zijn Marron’s. Overal benen en een hoop kabaal. Schuin van de klep af ook. Ik moet er om lachen. Het hoort bij hem. Menig mens zou er van schrikken maar ik juist helemaal niet. Dit past bij Marron. Zohra maakt er gelukkig ook helemaal geen punt van. Tijd om gras te eten en langzaam te bouwen aan meer zelfvertrouwen zodat hij steeds langer goed in de trailer kan blijven staan.

Dan gebeurt wat iedere trailerlaadsessie gebeurt. Het gaat slechter. Marron wil niet zo graag de trailer meer in en trekt fanatiek achteruit. Hij begint zelfs een beetje te steigeren. Ik vind het logisch dat dit gebeurt. Het is alsof een paard dan tegen me zegt: “als jij dit echt verwacht, dan check ik eerst jouw leiderschap, want als jij werkelijk vindt dat ik dat ding in moet, moet jij me bewijzen dat je me ook kunt helpen als ik het eng vind.” Gelukkig, gelukkig, gelukkig heb ik dit al vaak bij de hand gehad en weet ik wat ik doen moet: rustig bij mijn plan blijven. Niet mee gaan in de paniek van Marron. Niet denken dat het slechter gaat maar vriendelijk en standvastig blijven. In mijn hoofd blijf ik dezelfde woorden herhalen: Marron en Zohra hebben een hele fijne dag bij Featherlight Horsmanship. Ik zorg er met deze ‘mantra’ voor dat ik me niet af laat leiden van het doel, dat ik blijf denken aan het gewenste eindresultaat.

Iedere keer als ik Marron vraag de trailer weer in te lopen, aai ik hem over zijn billen met mijn stick. Dit is ter voorbereiding op de stang. Want als de stang straks dicht moet, zal Marron iets bij zijn billen voelen en het is niet de bedoeling dat hij dan in paniek raakt. Hij moet dan al gewend zijn aan beweging en aanraking bij zijn billen. Marron doet het hartstikke goed en werkt zichzelf stapje voor stapje (met veel gras eten tussendoor) de trailer weer in. Na een uurtje in, uit, gras eten, in, uit, gras eten, in, uit, gras eten, vind ik dat Marron rustig genoeg is en klaar is om te gaan.

Als ik de stang zo meteen moet gaan sluiten dan betekent dat dat Marron de trailer niet meer uit kan. Dat ik hem als het ware gevangen neem. Dat vind ik geen fijn idee. Maar oefenen met de stang ga ik ook niet want dit is geen oefen-sessie dit is een trailerlaad-paard-gaat-op-reis-sessie. Marron moet goed genoeg in de trailer staan zodat de stang dicht kan zonder gevaar voor hem of mij en dan gaat hij echt op reis. Ik vertel Marron dat ik de stang dicht ga doen en hem dus ga vangen. Dat ik dat geen prettig idee vind maar dat ik zeker weet dat dit voor nu de beste oplossing is en dat ik er alle vertrouwen in heb dat ik hem genoeg heb voorbereid op de trailer nu zodat hij ook niet in paniek zal raken.

Ik besluit Marron te helpen en vraag Zohra voor in de trailer te gaan staan met een bakje voer. Aan de rechterkant van de trailer staat de eigenaresse van de pensionstalling om te helpen met de stang. Ik vraag Marron de trailer in te gaan, wat hij super doet. Hij steekt zijn neus in het bakje voer en de stang kan probleemloos dicht. Marron wordt vastgemaakt, de klep gaat dicht en de reis kan beginnen.

Dit is de beste for-the-horse techniek die ik uit kan voeren op dit moment. Het doel was op reis gaan, dat is gelukt. Volledig met respect voor de grenzen van het paard. Er is wel een verschil tussen een oefen-sessie en op reis gaan. Daar kan ik niets aan veranderen. Wat ik wel kan doen, is respect hebben voor het paard en zijn grenzen op ieder moment. Met een bakje voer erbij werd het net ietsje makkelijker en kon de stang veilig dicht.

Dat Marron de trialerlaadsessie en de reis als goed heeft ervaren blijkt de volgende dag als Zohra me ’s-avonds appt met de mededeling dat Marron al binnen 15 minuten zo goed op de trailer stond dat ze naar huis konden rijden. Mission accomplished, Roos happy!

Als jij en je paard ook problemen hebben met trailerladen dan help ik jullie paard graag. Je kunt mijn online cursus trailerladen volgen of een trailerlaadles bij me boeken.

Ooit was ik de grootste kluns in trailerladen. Nu ben ik er een ster in. Ik beloof je, als ik het kan, kan jij het ook! Ik leer het je met plezier.


Reageren is niet mogelijk.